Het is bijzonder leuk om eens een pleegkind in huis te hebben die weinig tot geen hechtingsproblemen vertoont. Integendeel, hij laat zien dat hij gehecht is en hecht zich nu "automatisch" aan ons. Een aantal kenmerken die ik zie:
~~ Hij laat zich troosten. Als hij verdrietig is of hij is gevallen dan komt hij steun en troost bij ons zoeken. dat lijkt heel normaal voor een kind van ruim 2 jaar, maar uit ervaring kan ik zeggen dat dat erg weinig voorkomt bij beschadigde pleegkinderen. Een kind dat onthecht is vraagt geen steun of troost, maar zoekt het zelf uit.
~~ Hij kan goed spelen. Ook dat is een kenmerk van gehecht zijn, in ieder geval van zich veilig voelen. Hij kan zich overgeven aan zijn spel, heeft er duidelijk plezier in. Hij vraagt niet voortdurend mijn aandacht. Beschadigde kinderen kunnen je claimen of zich zo onveilig voelen dat ze niet tot spelen komen. Ze zijn voortdurend op hun hoede: wat doet de volwassene en wat kan er allemaal gebeuren als ik even niet oplet?
~~ Rollenspel. Zijn speelgoed bestaat onder anderen uit knuffels. In bed slaapt hij met twee eigen knuffels die hij van huis meegenomen heeft. Die moeten in zijn bed liggen, hij houdt ze vast en praat tegen ze.
Ook in de speeldoos in de woonkamer heeft hij een aantal knuffels. Vanmiddag zag en hoorde ik dat hij met een klein hondje knuffelde, hij hield het beestje tegen zich aan en aaide het, zachtjes pratend. Even later liet hij het hondje praten.
~~ Leeftijdsadequaat gedrag. Hij is ruim 2 jaar en heeft dus de leeftijd van NEE zeggen. Hoewel hij nog maar kort bij ons is, doet hij dat toch al. Hij probeert me uit door nee te zeggen, door z'n armen over elkaar te doen en z'n hoofd opzij te draaien. Als ik 'm dan afleidt lacht hij. Soms doet hij het dan toch, want nee zeggen tegen eten of drinken is voor hem niet lang vol te houden.
~~ De nacht door slapen. Ook dit is een teken van zich veilig voelen.
~~ Hij is gek op z'n pleegvader. Doordat pleegvader de hele dag werkt, vroeg vertrekt naar z'n werkt, ziet hij hem pas aan het einde van de dag. Maar dan is hij ook heel enthousiast en wil graag stoeien of voetballen.
Hij is niet bang voor mensen, maar gaat ook niet direkt bij iedereen op schoot. Dat is ook een goed teken, want internaatsgedrag is een teken van onthecht zijn.
Een aantal jaar geleden kwam ze in mijn gezin: een meisje van net 10 jaar. Ze keek je niet aan, haar blik was dof. Een half jaar geleden was ze samen met haar jongere broertje uit het gezin gehaald. Ze had op school gepraat met haar beste vriendinnetje. Ze had een gevaarlijk geheim verteld en gezegd, dat ze het aan niemand mocht vertellen: haar broer had sex met haar en haar moeder sloeg en schopte haar elke dag. Haar vriendin beloofde het aan niemand te vertellen, maar kon haar belofte niet houden. Ze had het toch aan haar moeder verteld, huilend en helemaal overstuur: een moeder, die altijd schopte en sloeg en een broer, die sex met je had?
Door de aangifte van de school kwam Jeugdzorg in actie, haalde de kinderen bij de school op en bracht ze in een crisis-opvanggezin. Moeder en broer werden opgepakt, nadat de kinderen in de verhoorstudio van de afdeling Jeugd- en Zedenzaken waren gehoord. Moeder en broer werden opgepakt, verhoord en moesten zich voor de rechter verantwoorden. Ze kregen 2 jaar gevangenisstraf. In het crisisgezin verbleven ze een half jaar. Het was een kind met vreemd gedrag: aan de ene kant erg vrij, niet wetend, wat je bij andere mensen wel of niet kon doen, ze ging haar eigen gang en kon niet leren. Ze leken helemaal niet te begrijpen waar alles over ging.
We maakten vreemde dingen mee: ze wist weinig of niets van het gewone leven: tafel dekken? ze scheen niet te weten wat er allemaal op tafel moest. Tafel afruimen? hoe kreeg je die chaos aan borden, bestek en pannen in de keuken. Ze stapelde maar en liep maar heen en weer. Ze kende weinig soorten voeding, het leek wel of alles nieuw was. In het verkeer fietsen met haar was levensgevaarlijk, ze slingerde van links naar rechts, gaf niemand voorrang en wist niet hoe je veilig op een rotonde moest fietsen. Het leek wel of ze andere verkeersdeelnemers helemaal niet zag.
Een pleegkind heeft in ongunstige omstandigheden bij zijn ouders gewoond en is vervolgens uit huis geplaatst. Op emotioneel gebied, maar ook fysiek kan er van alles misgegaan zijn. Misschien heeft het hem ontbroken aan de basisbehoeften als eten en drinken, genegenheid, warmte en ondersteuning, Misschien heeft hij veel te weinig aandacht gehad en en heeft hij geen vertrouwen meer in volwassenen en kan met hen geen relaties meer aangaan. Het kan ook zijn, dat het kind sexueel misbruikt is of mishandeld en zal het getraumatiseerd zijn. Sommige pleegkinderen zijn ook gehandicapt.
Een pleeggezin moet zich er goed bewust van zijn, dat het verleden van het kind grote invloed heeft op gedrag en handelen. De pleegouders zullen veel geduld, aandacht en uithoudingsvermogen moeten hebben als ze een beschadigd kind opnemen in hun gezin. Het is voor het kind niet goed als de pleegouders na een paar weken al opgeven, omdat ze wat anders verwacht hadden.
Iedereen wil het geluk voor zijn kinderen. Toch blijft vaak het gedrag van het kind naar de buitenwereld balangrijk als graadmeter van het gezin. Het kind moet zich goed gedragen, want anders.. ben ik niet goed genoeg als moeder of vader. Het gedrag van het kind kan een bedreiging vormen voor het mooie gezinnetje, dat men wil zijn. Veel volwassenen vinden kinderen maar onredelijk, koppig en oncontroleerbaar. Als ouders zich boos maken om het gedrag van hun kind zegt dat eigenlijk erg veel van hun eigen kinderachtigheid. Een kind kan niet kiezen om volgens de volwassen regels te spelen. Hij weet in feite niet eens hoe die regels zijn. Een kind voelt zich vrij, vrij om te uiten en te zeggen wat hij denkt en voelt, maar wij zetten daar zo vaak de rem op, omdat we niet echt hebben geleerd respect te tonen voor onze eigen gevoelens. En uit angst voor die gevoelens hebben we ze kinderachtig genoemd.
