De pamper kan weg, ik ben groot

De pamper kan weg, zegt mijn pleegzoon, nu ben ik groot. Zijn donkerbruine ogen stralen en hij lacht van oor tot oor. Al bijna twee weken heb ik dit vrolijke, eigenwijze en gezellige mannetje in huis. Om tijdelijk voor te zorgen.
Hij is drie-en-een-half en overdag is hij zindelijk, gaat uit zichzelf naar de wc. Bij de overplaatsing kreeg ik wat pampers voor de nacht mee, want ´s nachts zou het zindelijk zijn nog niet lukken. Maar na 10 droge nachten kan ik zijn zelfvertrouwen wel een stimulans geven.
Samen gooien we de laatste, inmiddels kapotte pamper weg. Want ook al is zo´n ding ´s morgens droog, na 2 nachten is hij niet meer te dragen.

Hij spreekt goed en op niveau, dus ik kan hem goed verstaan. Hij begrijpt mij niet altijd, want zijn duits is stukken beter dan het mijne. Hij zegt dan ook nogal eens: Was sagst Du? Dan heb ik kennelijk het verkeerde woord gebruikt of een hele foute zin gemaakt.
Ik heb al heel wat van hem geleerd, vooral het gewone huis- tuin- en keukenduits.

Hij is eigenwijs en zelfbepalend: hij heeft waarschijnlijk vaak voor zichzelf moeten zorgen of voor zichzelf moeten opkomen, maar hij laat zich, na een beetje aandringen, toch ook wel gezeggen. Want samen iets doen, samen kletsen vindt hij heerlijk.

Hij kan wel spelen, maar alles is vluchtig en chaotisch. Hij rent vaak heen en weer, wil graag dat ik voortdurend in zijn buurt ben. Wat logisch is, gezien zijn eerste onveilige jaren.
Buiten spelen doet hij graag, behalve als ik zeg dat hij maar even buiten moet gaan spelen. Dan protesteert hij voluit, want je gaat natuurlijk niet zomaar doen wat je pleegmoeder zegt.
Ik geniet echt van hem en ook van het werken met hem, de vooruitgang en ontwikkeling die hij hier meemaakt.

Maandagmorgen gaan we samen met de trein naar Düsseldorf, maar het kantoor van de Diakonie voor de bezoekregeling. Zijn moeder is er dan ook en dan hebben ze samen een uurtje in de speelkamer, wel onder toezicht van een pedagoge of maatschappelijk werkende. Ik ga dat uurtje de stad in. Ik ben benieuwd hoe moeder en kind op elkaar reageren en hoe hij na bezoekje zal reageren. Dat kan soms heftig zijn.

Wat er met hem gaat gebeuren weet ik niet, waarschijnlijk wordt de uithuisplaatsing officieel en zal hij opgevoed worden in een pleeggezin. Zolang dat nog niet zeker is blijft hij bij mij.

Een kind om voor te zorgen

Op 7 april ontdekte ik deze site. Een grote instelling die alles te maken heeft met hulpverlening aan kinderen. Een van de afdelingen was tijdelijk en crisisopvang van 0 tot 3 jaar.
Vlak nadat ik een mailtje had gestuurd met wat informatie en vragen werd er gebeld. Men had belangstelling in ons. Juist voor deze leeftijd hebben ze het liefst wat oudere en ervaren pleegouders. Er is veel vraag naar pleegouders voor deze leeftijd, veel mishandelde en verwaarloosde kinderen. Ook veel baby´s die verslaafd geboren worden.
Inmiddels zijn we 4 gesprekken en een huisbezoek verder en zijn we zo goed als aangenomen. Voor woensdag staat nog een gezondheidsonderzoek gepland bij een huisarts in Rees.

Dat de nood onder kinderen groot is merkte ik gisteren, ik werd gebeld of we deze week al een jochie van 3 jaar wilden opnemen. Ja, ja, de gezondheidsverklaring is nog niet binnen, maar misschien kun je de arts woensdag vragen of hij ons wil bellen na het onderzoek of alles in orde is. Het gaat tenslotte om een formaliteit. Dat gaan we dus doen en als de toestemming binnen is gaan we hem vrijdag ophalen.

Leuk, weer een nieuwe uitdaging en weer een poosje kunnen zorgen voor een kind wat zo weinig zorg en aandacht heeft gehad.

De grote schoonmaak

Wat had ik er vroeger als kind een hekel aan als mijn moeder in het voorjaar alles ging schoonmaken. Dat was echt nodig, zei ze dan, want ik ben er de hele winter niet geweest. Omdat alleen de woonkamer en keuken verwarmd werden in die tijd, was het natuurlijk te koud om eens lekker een slaapkamer te gaan schoonmaken.

Inmiddels hebben we ook een winter achter de rug waarin de meeste slaapkamers niet werden verwarmd. En inderdaad, ik was er zo kort mogelijk. Eh... ja, er dwarrelen grote vlokken stof en ook ziet het er best rommelig uit.

Vandaag is het voor het eerst weer mooi weer. Eigenlijk te mooi om te gaan schoonmaken. Toch heb ik 2 slaapkamers opgeruimd en schoongemaakt. Niet vanwege mijn zelfdiscipline, maar ik krijg bezoek.

Hannah belde gisteren of vrienden van haar en Martin donderdag op vrijdag bij ons mochten logeren. De volgende dag is de grote dag: Hannah en Martin gaan trouwen. Dit zijn vrienden die in Berlijn wonen en donderdag alvast gaan rijden. Ze hebben 2 kleine kinderen en dan is 6 - 8 uur rijden een heel eind. Ik vind het altijd leuk om gasten te hebben en om het hen naar de zin te maken.

Dus opgeruimd, schoon gemaakt, bedden goed gelegd. Het ziet er weer leuk uit.
Het bezoek mag komen!
Vraag me niet waar ik de rommel gelaten heb...

Vandaag vertrekt een kind

Vandaag vertrekt hij, ons jochie waar we 10 weken voor mochten zorgen. Door de problematische zwangerschap van moeder, kwam hij bij ons terecht. Tijdelijk, want ouders hadden met deze plaatsing ingestemd, omdat een kind van nog geen 3 een moeder nodig heeft.
Een angstig jochie werd begin december binnen gebracht, hij wist niet wat er gebeuren ging, iemand nam hem zomaar bij mama vandaan en bracht hem bij deze onbekende pleegouders.
Wat zou er door je heen gegaan zijn?
We merkten al snel dat hij zich aan ons hechtte,  wat ik in dit artikel beschreven heb. (klik)
Wel liep hij achter in z'n ontwikkeling: hij jammerde wat als er iets was, als hij naar bed moest, maar ook als hij in bad ging of iets niet wilde.
Hij gebruikte twee woorden: meer en essen. Dat is niet veel, maar bleken al snel erg belangrijke woorden. Eten is tenslotte van levensbelang en als je wilt zorgen dat je genoeg binnen krijgt is het woordje meer wel van belang.
We hebben enorm genoten van hem.
Vanmorgen om 8 uur stond de maatschappelijk werkster van Jugendamt op de stoep, om zoals afgesproken met mij hem weer thuis te brengen.
Ze zette hem in de auto en hij begon heftig te huilen. Hij wist dus nog heel goed dat zij hem al eens in de auto had meegenomen bij moeder vandaan. Dus de angst van hem, waar brengt ze me nu weer heen, was gegrond. Toen ik ook in de auto stapte werd hij weer rustig. Thuisgekomen keek hij verbaasd rond. Z´n moeder zat op de bank de baby te voeden en hij vroeg verbaasd: Mama? Baby?
Wo ist papa? Hij rende door het huis en zocht z´n vader. Evenlater kwam z´n vader binnen en vloog hij in de armen van z´n vader.
We namen afscheid en vertrokken. Ik zal je missen jochie, maar het is goed zo. Het ga je goed!

Kindermishandeling en de gevolgen

De berichten over kindermishandeling zijn alarmerend. Duizenden kinderen worden dag in dag uit mishandeld door een ouder of verzorger. In Nederland sterven ongeveer 1 tot 2 kinderen per week aan fysieke mishandeling.

Ook in Nederland worden veel kinderen mishandeld en misbruikt. Er sterven daadwerkelijk kinderen aan de gevolgen ervan. En voor degene, die het overleeft blijft het emotionele trauma. Ook al zijn de blauwe plekken al lang niet meer te zien. Vroege herkenning en behandeling is belangrijk om de gevolgen op de lange termijn te verminderen. Wanneer een kind zegt mishandeld of misbruikt te worden dient dit uiterst serieus genomen te worden.
Gevolgen van (sexuele) kindermishandeling:

•  een laag zelfbeeld
• sexueel getint spel of uitdagend gedrag
• onvermogen om anderen te vertrouwen
• boosheid en woede
• angst
• storend gedrag
• gedachten over suïcide
• nachtmerries
• flashbacks
• slaapproblemen
• leer- en concentratieproblemen
• drugs- en alcoholmisbruik

Maar vaak zijn deze symptomen moeilijk te herkennen en worden ze verkeerd ingeschat. Ook door professionele hulpverleners. Soms komen de werkelijke problemen pas boven tafel als het kind zelf al lang en breed volwassen is. Een kind, dat mishandeld of misbruikt is heeft vaak moeite om een duurzame en stabiele relatie aan te gaan. Deze mensen kunnen problemen hebben met fysieke nabijheid, aanraken, intimiteit, sexualiteit en vertrouwen in anderen. Ook is er een groter risico voor angststoornissen, depressie, drugsgebruik, ziektes en sociale problemen op het werk.

Omdat de gevolgen van mishandeling op de lange termijn zo groot is, is het van groot belang, dat indicatie en behandeling zo vroeg mogelijk gebeurd. Door behandeling kan een mishandeld kind opnieuw leren in zichzelf en de ander vertrouwen te krijgen. Ook kan het gezin geholpen worden, ondersteund worden of een andere manier van communicatie leren.

Het lijkt erop, dat kindermishandeling en -misbruik epidemische vormen aan neemt. Er worden veel kinderen blootgesteld aan allerlei vormen van verwaarlozing en fysiek, emotioneel en sexueel misbruik. Er is geen standaard definitie van kindermishandeling. Maar ongeacht de definitie is het percentage kinderen, dat uit hun situatie gehaald wordt maar een klein deel van het werkelijke aantal.  Vaak wordt lichamelijk geweld, dat wordt toegepast door ouders, discipline genoemd. Een manier om hun kinderen te leren zich te gedragen.
Het slaan van kinderen is in veel Europesche landen bij de wet verboden. Toch gebeurt het nog veel, dat een gefrustreerde ouder zijn kind zo hard slaat, dat het kneuzingen, inwendige bloedingen of botbreuken er aan overhoudt. Op deze  manier wordt er ook niet met het kind gepraat over wat er anders moet of wat er fout ging. Het enige wat een kind leert is, dat je problemen oplost door er op los te slaan en ver uit de buurt van de ouder te blijven en uit angst dingen te laten.

Wat te doen als je merkt dat een kind wordt mishandeld of als je bang bent voor je eigen gedrag naar het kind?
Politie, huisarts, hoofd van de school of een andere vertrouwenspersoon inschakelen.
Een melding maken bij het AMK, het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling, Tel 0900-1231230
Kinderen kunnen bellen naar de Kindertelefoon, 0800-0432
Of naar de Kindertelefoon Chris, 078-6312300

Een gehecht kind

Het is bijzonder leuk om eens een pleegkind in huis te hebben die weinig tot geen hechtingsproblemen vertoont. Integendeel, hij laat zien dat hij gehecht is en hecht zich nu "automatisch" aan ons. Een aantal kenmerken die ik zie:
~~ Hij laat zich troosten. Als hij verdrietig is of hij is gevallen dan komt hij steun en troost bij ons zoeken. dat lijkt heel normaal voor een kind van ruim 2 jaar, maar uit ervaring kan ik zeggen dat dat erg weinig voorkomt bij beschadigde pleegkinderen. Een kind dat onthecht is vraagt geen steun of troost, maar zoekt het zelf uit.
~~ Hij kan goed spelen. Ook dat is een kenmerk van gehecht zijn, in ieder geval van zich veilig voelen. Hij kan zich overgeven aan zijn spel, heeft er duidelijk plezier in. Hij vraagt niet voortdurend mijn  aandacht. Beschadigde kinderen kunnen je claimen of zich zo onveilig voelen dat ze niet tot spelen komen. Ze zijn voortdurend op hun hoede: wat doet de volwassene en wat kan er allemaal gebeuren als ik even niet oplet?
~~ Rollenspel. Zijn speelgoed bestaat onder anderen uit knuffels. In bed slaapt hij met twee eigen knuffels die hij van huis meegenomen heeft. Die moeten in zijn bed liggen, hij houdt ze vast en praat tegen ze.
Ook in de speeldoos in de woonkamer heeft hij een aantal knuffels. Vanmiddag zag en hoorde ik dat hij met een klein hondje knuffelde, hij hield het beestje tegen zich aan en aaide het, zachtjes pratend. Even later liet hij het hondje praten.
~~ Leeftijdsadequaat gedrag. Hij is ruim 2 jaar en heeft dus de leeftijd van NEE zeggen. Hoewel hij nog maar kort bij ons is, doet hij dat toch al. Hij probeert me uit door nee te zeggen, door z'n armen over elkaar te doen en z'n hoofd opzij te draaien. Als ik 'm dan afleidt lacht hij. Soms doet hij het dan toch, want nee zeggen tegen eten of drinken is voor hem niet lang vol te houden.
~~ De nacht door slapen. Ook dit is een teken van zich veilig voelen.
~~ Hij is gek op z'n pleegvader. Doordat pleegvader de hele dag werkt, vroeg vertrekt naar z'n werkt, ziet hij hem pas aan het einde van de dag. Maar dan is hij ook heel enthousiast en wil graag stoeien of voetballen.
Hij is niet bang voor mensen, maar gaat ook niet direkt bij iedereen op schoot. Dat is ook een goed teken, want internaatsgedrag is een teken van onthecht zijn.

Pleegzorg

Na 20 jaar pleegmoeder te zijn vraag ik me wel eens af waarom ik het volhou en nog steeds zo gemotiveerd ben. Dat is niet omdat de omgeving zo enthousiast is of de dat de pleegzorginstantie zo achter je staat. Als het moeizaam ging met een kind waren er niet zoveel mensen bij wie je even kon klagen. Het steevaste antwoord was: Je hebt er toch zelf voor gekozen?

Ja, je hebt zelf vrijwillig voor die kinderen gekozen... hoe vaak heb ik die zin niet gehoord? En nog wel in allerlei variaties: Je hebt zelf voor die man gekozen... je hebt zelf 5 kinderen genomen.... je bent toch zelf hier gaan wonen.... je hebt zelf die pleegkinderen genomen...

Natuurlijk iedereen maakt keuzes, maar als je de verknoeide kinderen van een ander neemt dan mag daar wel wat tegenover staan. Geld, sympathie, hulp enz.

Er zitten enkele mensen en hulpverleners tussen die dat doen en kunnen, maar de pleegzorginstanties en Jeugdzorg zijn  zo kortzichtig en zo vaak kindonvriendelijk. Ze werken met dossiers, niet met kinderen, zij hebben de opleiding gedaan en maken het beleid. Hebben in de meeste gevallen nog niet eens een pleegkind gezien, laat staan opgevoed. 

Ze geloven de verhalen dan ook vaak niet. Weten het zo vaak beter en hebben van die onuitvoerbare ideeën. (Hoewel er heel goede begeleiders en gezinsvoogden tussen zitten.)

Al deze mensen die voor de instanties werken, verdienen hun (soms riante) salaris aan het simpele feit, dat deze kinderen bestaan. Pleegouders, die het werk doen, emotioneel er soms aan onderdoor gaan, staan onderaan de pikorde en hebben weinig tot niets in te brengen. Moeten soms  een man met een titel dr. erbij halen om de instantie te overtuigen. 

Ik vind dat jammer, ben er zelf bijna aan onderdoor gegaan, omdat ik dacht te kunnen vechten tegen een instantie. Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat dat niet kan. Zij liggen niet wakker van een beschadigd kind, maar jij wel. Zij hebben de theoretische kennis, jij het echte kind, dat zo wanhopig naar rust verlangt.

Ik vind het jammer als het zo gaat.

Ondanks dat blijf ik er van overtuigd dat het om kinderen in nood gaat en daar gaat mijn hart naar uit. Of het nu onmachtige ouders heeft waar het na een tijd weer naar teruggaat of dat het kind niet meer bij de ouders mag wonen. Zodra ik een telefoontje krijg van Jeugdzorg krijg of ik voor een paar weken/maanden voor een kind wil zorgen, gebeurt er iets met me. Wees welkom kleintje, we gaan er iets van maken!

Kellergeist

Alweer 4 maanden wonen we in ons huis in Duitsland. Ondanks onze goede voorbereiding op het wonen in een ander land stuiten we toch regelmatig op verrassingen. Toen we vorig jaar met de makelaar dit huis bekeken, lieten ze ons een enorme kelder zien. Zeker 20 m2. In die kelder stond een groot groen ding dat kennelijk aan stond, want het maakte een enorm lawaai. Net of er een ventilator hard aan het werk was. Bij navraag bleek dat ook zo te zijn: het was de warmes Wasserpumpe, die z'n best stond te doen om het water voor de keuken en de douche warm te maken en te houden. Een soort boiler, zeg maar.
We hadden zo'n ding nog nooit gezien en lieten ons graag voorlichten over het gemak ervan en dat hij zo weinig stroom nam. Omdat we als een blok waren gevallen voor dit huis, de tuin en de plek in het dorp, namen we dit grote ding in de kelder voor lief.
Nu, na 4 maanden is wel gebleken dat dit geen slechte keuze is geweest: het water is altijd warm, zelfs als er veel water gebruikt wordt. Het lawaai van dit ding, dat door de ventilator gemaakt wordt, hoor je nauwelijks als de kelderdeur dicht is.

In het weekend viel me wel op dat de ventilator maar bleef draaien, ook maandag ging dat maar door. Hij leek er geen genoeg van te krijgen. Na zeker 7 uren gedraaid te hebben kreeg ik allerlei doemscenarios: van doorbranden tot een ontploffing van het apparaat, kelder onder water en kortsluiting.
Kortom; het werd tijd er een deskundige bij te halen. Na 3 telefoontjes bij bedrijven die "nichts zu tun haben mit Wasserpumpe" kreeg ik het nummer van een bedrijf uit Bocholt, die kennelijk het probleem herkende en me vriendelijk vroeg of ik even wilde kijken om welk merk en nummer het ging. Ik naar beneden en even later kon ik hem dat vertellen. Hij zou de goede monteur sturen; morgenochtend om 8 uur.
Nauwelijks had ik de hoorn op de haak gelegd (ik heb hier een ouderwetse telefoon) of mijn Kellergeist hield op met blazen.

Vanmorgen was daar de reddende monteur die me al snel wist te vertellen dat de roosters van de ventilator vol vuil en stof zaten. Na het schoonmaken controleerde hij het apparaat en zei: Zo die alte Lady kan haar werk weer doen. Ze is al oud, zeker 30 jaar, maar nu alles weer in orde is kan ze nog best een paar jaar mee. De rust is weer gekeerd.

Een kind in nood

Een kind in nood

Ik ben pleegmoeder geweest van getraumatiseerde en ernstig mishandelde en misbruikte kinderen. Soms kon ik veel bereiken met een kind. Door er te zijn, te laten zien, dat er ook ouders zijn, die wel te vertrouwen zijn en veel structuur te bieden. Soms bereik ik het kind niet en zal ze, ondanks mijn inspanningen ergens anders naar toe moeten, want dan kan ik niet verder. Ik voel me dan niet alleen erg onmachtig, maar weet ook, dat de hulp, die ze hard nodig heeft nog jaren op zich zal laten wachten: de wachtlijsten in Nederland zijn lang, heel lang.

Mishandeld en misbruikt

Een aantal jaar geleden kwam ze in mijn gezin: een meisje van net 10 jaar. Ze keek je niet aan, haar blik was dof. Een half jaar geleden was ze samen met haar jongere broertje uit het gezin gehaald. Ze had op school gepraat met haar beste vriendinnetje. Ze had een gevaarlijk geheim verteld en gezegd, dat ze het aan niemand mocht vertellen: haar broer had sex met haar en haar moeder sloeg en schopte haar elke dag. Haar vriendin beloofde het aan niemand te vertellen, maar kon haar belofte niet houden. Ze had het toch aan haar moeder verteld, huilend en helemaal overstuur: een moeder, die altijd schopte en sloeg en een broer, die sex met je had?
De ouders lichtten maatschappelijk werk van de school in en die had nu eindelijk de kans om de politie in te schakelen. Al jaren was dit gezin verdacht, vermoedde men, dat er dingen gebeurden, die het daglicht niet konden verdragen. Maar er was geen bewijs en men liet zich door de manipulerende moeder inpakken.

Opgepakt en veroordeeld

Door de aangifte van de school kwam Jeugdzorg in actie, haalde de kinderen bij de school op en bracht ze in een crisis-opvanggezin. Moeder en broer werden opgepakt, nadat de kinderen in de verhoorstudio van de afdeling Jeugd- en Zedenzaken waren gehoord. Moeder en broer werden opgepakt, verhoord en moesten zich voor de rechter verantwoorden. Ze kregen 2 jaar gevangenisstraf. In het crisisgezin  verbleven ze een half jaar. Het was een kind met vreemd gedrag: aan de ene kant erg vrij, niet wetend, wat je bij andere mensen wel of niet kon doen, ze ging haar eigen gang en kon niet leren. Ze leken helemaal niet te begrijpen waar alles over ging.
Na een half jaar kwam het meisje in ons pleeggezin. Ze speelde niet, liep als een zombie door ons huis of achter me aan. Ik ben een aantal keer erg geschrokken, omdat ze plotseling achter me stond, niets zeggend, naar beneden kijkend.

Vreemd gedrag

We maakten vreemde dingen mee: ze wist weinig of niets van het gewone leven: tafel dekken? ze scheen niet te weten wat er allemaal op tafel moest. Tafel afruimen? hoe kreeg je die chaos aan borden, bestek en pannen in de keuken. Ze stapelde maar en liep maar heen en weer. Ze kende weinig soorten voeding, het leek wel of alles nieuw was. In het verkeer fietsen met haar was levensgevaarlijk, ze slingerde van links naar rechts, gaf niemand voorrang en wist niet hoe je veilig op een rotonde moest fietsen. Het leek wel of ze andere verkeersdeelnemers helemaal niet zag.
Ze werd op een speciale school geplaatst, maar leren was niet interessant. Haar hoofd zat vol en er kon niets meer bij. Na 3 jaar is ze geen zombie meer, maar nog steeds wereldvreemd. Met moeite heeft ze groep 8 bereikt, maar de leerstof was steeds minimaal, ik denk, dat ze nauwelijks groep 6 heeft bereikt met leren. Haar woordenschat is laag, als ze me iets vertelt, heeft ze het steeds over dinges, dat ding daar of dat groene ding achter de rode. Onbegrijpelijk als je niet weet waar ze het over heeft. Haar zelfbeeld is laag. Haar concentratie ook, ze houdt wat ze doet niet langer dan 10 minuten vol, heeft er dan ook helemaal geen plezier meer in. Ik denk, dat ze helemaal geen plezier in haar leven heeft. Het is overleven. Voor ons als pleeggezin is dit een onhoudbare situatie. Ze wordt opgegeven voor een groot onderzoek bij de kinderpsychiatrie: wachtlijst 9 maanden. Help en dat is alleen het onderzoek nog maar. Na het onderzoek komt een advies wat het beste voor haar is, waar ze zal gaan wonen en welke therapie ze zal krijgen. Ook die zaken hebben een lange, lange wachttijd.
Zoveel kinderen zijn er in nood. In Nederland!

Een pleegkind in je gezin

Een pleegkind in je gezin opnemen betekent houden van een uitdaging. Pleegkinderen hebben een moeilijk verleden achter de rug en dat uit zich in het gedrag en diverse problemen. Wat betekent het voor je gezin om een pleegkind te hebben?

Een beschadigd kind

Een pleegkind heeft in ongunstige omstandigheden bij zijn ouders gewoond en is vervolgens uit huis geplaatst. Op emotioneel gebied, maar ook fysiek kan er van alles misgegaan zijn. Misschien heeft het hem ontbroken aan de basisbehoeften als eten en drinken, genegenheid, warmte en ondersteuning, Misschien heeft hij veel te weinig aandacht gehad en en heeft hij geen vertrouwen meer in volwassenen en kan met hen geen relaties meer aangaan. Het kan ook zijn, dat het kind sexueel misbruikt is of mishandeld en zal het getraumatiseerd zijn. Sommige pleegkinderen zijn ook gehandicapt.

Aandacht en geduld

Een pleeggezin moet zich er goed bewust van zijn, dat het verleden van het kind grote invloed heeft op gedrag en handelen. De pleegouders zullen veel geduld, aandacht en uithoudingsvermogen moeten hebben als ze een beschadigd kind opnemen in hun gezin. Het is voor het kind niet goed als de pleegouders na een paar weken al opgeven, omdat ze wat anders verwacht hadden.

De eigen ouders

Een pleegkind is en blijft het kind van zijn eigen ouders. En hoewel de pleegouders alles bepalen in het leven van alledag, zullen ze belangrijke beslissingen aan de eigen ouders moeten overlaten of met hen overleggen. Bovendien zal er een bezoekregeling gemaakt worden voor de ouders, zodat ze hun kind regelmatig kunnen bezoeken. Een wederzijdse aanvaarding zal het kind ten goede komen. Als ouders en pleegouders elkaar gaan bestrijden leidt dit vaak tot een einde aan de plaatsing. Dit is voor de ontwikkeling van een pleegkind niet goed.