Het jongetje en zijn jas

Elke dag haal ik pleegzoon CC van de Kindergarten op. Meestal met pleegdochter MM van 2 jaar in de kinderwagen. Het was warm vandaag en CC had zijn winterjas aan.
Ik zeg hem de jas maar los te ritsen, want het is zo warm.
Hij loopt een paar meter voor me uit en maakt de rits los. Opeens doet hij de jas uit en gooit 'm op de grond. Doe jij hem maar in de kinderwagen, zegt hij.
Ik loop de jas voorbij en zeg: Sorry? Van wie is die jas?
Van mij, zegt hij, maar jij loopt er toch langs, kun je 'm gelijk meenemen.

Nee, zeg ik, het is jouw jas, haal hem maar op.
Hij kijkt achterom en ziet dat de jas al meters achter ons ligt.
Snel haalt hij de jas, legt 'm onderin de kinderwagen en loopt boos voor me uit.
Ben je nu boos? Jij gooide hem toch op de grond? Of deed ik dat?
Ik zegt hij en lacht een beetje.

Ik ben twee en ik zeg NEE

Sinds een maand of 3 hebben we er een klein meisje bij, ze is 2 jaar.
Dit meisje wacht op een plaats in een perspectief biedend pleeggezin.
Ze kwam binnen als een hoopje ellende, bang overal van schrikkend en dan luid huilen of eigenlijk krijsen.
Haar overlevingsmechanisme en zelfredzaamheid zijn groot. Ze weet kennelijk uit ervaring dat ze het niet van volwassenen moet verwachten. In het begin heeft ze veel gehuild en zich aan mij vastgeklampt. Nu kan ze al aardig spelen en mag ik zowaar al even naar de keuken om een kop koffie te halen zonder dat ze achter me aanloopt of begint te schreeuwen.

Maar ze blijft een driftkikker. Als ze haar zin niet krijgt, laat ze zich op de grond vallen en krijst het uit. Daarbij valt ze gewoon met haar hoofd hard op de grond.
Als ik haar speelgoed geef dan schuift ze de doos of het speelgoed weg en draait haar hoofd opzij. Ze is dan niet van plan te gaan spelen. Dan kan ik van alles verwachten.

Vandaag dacht ik even pauze te nemen met een kop koffie. Ze zat op de grond met een duplovliegtuigje te spelen. Ze ziet dat ik ga zitten en gaat staan, loopt naar de bank en pakt mijn agenda. Die zit vol losse papieren. Ze is zo snel dat ik niet kan voorkomen dat de agenda door de kamer gegooid wordt en de papieren vliegen door de lucht. Ik zeg haar dat het mijn spullen zijn en dat zij met haar spullen spelen mag: de duplo.
Nee, zegt ze graait naar de papieren die overal verspreid liggen.
Nee, zeg ook ik, nee dat zijn mijn spullen en daar blijf jij vanaf.
Ze stort zich op de grond en krijst het uit.

Dat is voor mij de gelegenheid om haar te negeren en mijn spullen weer bij elkaar te rapen.
Ik leg de agenda op de tafel, zodat ze er niet bij kan. Dat had ik gedacht.
Omdat ik niet reageer op haar gegil stopt ze. En razendsnel klimt ze op een stoel en doet opnieuw een graai naar mijn agenda.
Ik zet haar in de kinderstoel en zeg haar dat ze daar even mag afkoelen. Ze wendt haar gezicht van me af en kijkt boos.
Ik leg wat duplo op de tafel en zeg dat ze met haar spullen mag spelen en niet met de mijne.
Haar hand gaat langzaam naar de duplo en schuift de stenen weg.
Nee!
Nog geen minuut later geeft ze zich over en gaat de duplostenen stapelen. Ik geef haar er nog een paar en zeg: leuk he, dat is jouw speelgoed en wat kun je al goed bouwen.
Ik krijg een klein lachje.

Een nieuwe plaatsing

Vandaag moest ik met MM naar de oogarts in Bocholt. Hij heeft een bril en elk half jaar wordt even gecontroleerd of alles nog in orde is. Na 10 minuten stonden we weer buiten, want alles was goed. Nieuwe afspraak gemaakt en even de stad in.
Toen we thuiskwamen zei Wim: Verrassing! Straks wordt er een jongetje van ruim 2 jaar geplaatst.
Uit een gezin met 3 kinderen en alle drie gaan eruit wegens huiselijk geweld en verwaarlozing.
Om half 5 stapt er een prachtig jongetje met donkerbruine ogen en pikzwart haar. Waarschijnlijk een Romakindje. Hij kijkt somber en wil niets drinken.
Hij heeft een aantal dagen in een nood bed van een kindertehuis gelogeerd en is daar al medisch onderzocht. Ook zijn broertjes, de ene jonger en de ander ouder dan hij.
Onze beide pleegkinderen zijn helemaal enthousiast dat er een jongetje komt logeren. Hij spreekt geen Duits, maar waarschijnlijk Roma. Ze praten langzaam Duits en leggen hem alles uit.
Als hij naar bed gaat huilt hij een beetje en komt een paar keer z'n bed uit.
MM huilt ook bijna en zegt: Ik wordt er verdrietig van dat hij huilt en misschien wel naar zijn mama vraagt. Ik weet nog hoe dat voelde toen ik bij mama weg moest. Dan heb je zo'n pijn in je buik, Els. En dan denk je dat het nooit meer goed komt. Ik zal hem helpen om het leuk te vinden.
De lieverd.

Kinderen en scheldwoorden

Of je op gedrag nu positief (beloning) of negatief (straf) beloont, maakt niet veel uit. Ik vraag me weleens af of ze het verband zien tussen hun gedrag en de beloning. Wij hadden een pleegdochter die op een geven moment in elke zin enge ziektes of geslachtsdelen verwerkte en ook wij en de grotere kinderen werden dit spuugzat.

Ik heb toen iets bedacht wat echt hielp, maar moet erbij zeggen dat ze al ruim 7 was toen ik het toepaste. Ze krijgt 2 weken lang, elke morgen 6 stuivers, die mag ze in een bakje doen. Afgesproken wordt dat ze zelf een stuiver teruggeeft als er een vloek of ander fout woord gebruikt wordt. Na 2 weken is het aan haar hoeveel geld ze heeft en van dat geld mag ze een zak snoep voor zichzelf kopen. 


Uitgelegd en afgesproken.Ze vond het geweldig. De eerste dag hield ze geen stuivers in het bakje, De tweede dag hield ze er 3 over en vanaf de derde dag heb ik geen onvertogen woord meer gehoord. Na 2 weken kocht ze een zak snoep voor zichzelf en ze was zooooo trots.

Uitspelen

Even klagen over een onderwerp wat zich steeds herhaalt, vooral bij een hechtingsstoornis. Onze pleegzoon van bijna 6 gaat elke dag naar de Kindergarten. Hij heeft daar een juf die vooral erg veel medelijden met hem heeft. Door ziekte in de eerste levensjaren, onmacht van moeder en een mishandelend pleeggezin heeft hij het een en ander in de halen, ook op lichamelijk gebied. Dat doet hij graag, althans bij ons. We hebben een grote tuin met klim- en klautermateriaal en het oefenen geeft hem plezier. Vanmorgen ging hij met spierpijn in zijn kuiten naar school. Net kom ik hem halen en de juf moest me iets vertellen: Hij had vanmiddag vreselijke pijn in zijn knie. Toen ik hem op schoot nam en vroeg: Wat is er dan? begon hij hartverscheurend te huilen. De rest van de middag heeft hij bijna niet kunnen lopen, hij zakte door zijn knie. Nee er is hier niets gebeurd, hij zei dat het van het klimmen kwam, gisteren. Ik wist genoeg, prettig weekend en we gingen. Buiten liep hij normaal naar het hek, tot er een andere moeder langs kwam, hij zakte door zijn knie en begon te snikken. Pffff, ik voelde me helemaal in de stress schieten. Ik wilde eigenlijk zeggen, dat hij een toneelstukje speelde, maar bedacht ineens iets anders: Ik zie dat het heel erg is met je knie, je moet straks maar even op je bed gaan liggen tot het over is. Hij snikte nog wat na, begon normaal te lopen en had weer gewone dagelijkse dingen te vertellen. Dit uitspelen en het reageren op medelijden van de juf is bij pleegouders wel herkenbaar, denk ik.

Bankpas geblokkeerd

Sinds vorige week was mijn bankpas van de Duitse bank geblokkeerd. Daar sta je dan te pinnen en er wordt aangegeven dat er een storing is. Niet zo erg, als Nederlandse heb ik ook nog een bank in Nederland met pinpas. Ik kon dus gewoon betalen.
Eerst dacht ik dat er storing bij de bank was, ach misschien morgen opgelost. Maar nee, de dagen erna was er steeds diezelfde storing. Dus liet ik mijn man pinnen, maar ook daar was er een storing.

Vreemd, wat was hier aan de hand?

Daar kom je wel achter als je naar de bank gaat en vraagt waar de storing zit.
Ik naar de bank en een overvriendelijke dame vraagt wat ik wil. Mijn pas is al een week geblokkeerd, ik wil graag weten wat er aan de hand is.
Ze loopt naar haar werkplek en doet iets met mijn pinpas. Ze komt terug en zegt: We hebben een paar weken geleden een brief gestuurd om te vragen of u kontakt met ons op wil nemen. Dat heeft u niet gedaan. jawel, zeg ik, ik heb iemand aan de lijn gehad die vroeg waar die bedragen vandaan kwamen die iedere maand gestort worden. Dat heb ik uitgelegd.
Ze loopt weg met de pas en vraagt een collega iets. Beide kijken me aan of ik op het punt sta de bank te willen beroven.
Ze loopt naar boven en komt terug met een formulier waarop mijn laatste saldo en bijschrijvingen staan. Waar komen die bedragen vandaan, zegt ze streng.
Ik voel me enigszins in mijn hemd staan en denk: Meisje, ik ben 2 keer zo oud als jij, even dimmen.

Ik zeg, dat dat de bedragen zijn van de pleegzorginstelling waar ik 2 pleegkinderen van opvang. Tegelijkertijd geef ik haar het visitekaartje van mijn begeleidster: Belt u die maar op, dan zullen ze u dat bevestigen.
Intussen is de directeur ook op de hoogte, vanuit m'n ooghoek zie ik een man in de deuropening van zijn kantoor naar me kijken.  Ze loopt met pasje en visitekaartje naar hem toe en samen zie ik ze fluisteren en kijken.
Hij wenkt me en ik loop naar hem toe. Excuses, zegt hij, we wilden weten waar die bedragen vandaan kwamen, er staat geen bedrijf en wel een privenaam. Ja, zei ik, dat is de direkteur van de Pleegzorginstelling en ik heb 2 kinderen in huis. Dus dat bedrag komt 2 keer per maand op mijn rekening. Nog een keer excuses en: we zullen beide passen direkt weer deblokkeren.

Ik kon weer geld uitgeven.

Evaluatie pleegzorgplaatsing

Ik kom net terug uit Kleve, waar ik een gesprek heb gehad met de begeleiders van Netzwerk, de voogd en iemand van Jugendamt en de moeder over de jongens. Het gaat supergoed met hen. Het is nu een half jaar geleden dat CC bij ons geplaatst is en weer met z'n broer MM samen is. Er werden me allerlei vragen gesteld en ik kon vertellen dat ze beiden zich steeds veiliger zijn gaan voelen en zelf ook vertellen dat ze graag bij ons zijn.
Ook de moeder merkt het dat de jongens zich veel beter en leuker gedragen tijdens de bezoekregelingen. Moeder vroeg me zelfs: De jongens kunnen toch bij jullie blijven, he? Ja, dat kan. Ik heb verteld dat we bezig zijn om CC nog een jaar naar Kindergarten te laten gaan in plaats van de Grundschule. Ook daar was ze het mee eens. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, want dat gaat hier niet zomaar. Je moet aantonen dat het nodig is en een Jeugdarts heeft hierin het laatste woord. Maar we doen ons best.

De Duitse bureaucratie

Zo langzamerhand verdrink ik in de Duitse bureaucratie. Ongelofelijk, wat zit die vreemd, schimmig en hokkerig in elkaar. En dan wil je alleen maar zorgen dat je pleegkinderen dat krijgen wat ze nodig hebben. Niet eens voor mezelf.
Onze jongste pleegzoon, CC, wordt in juli 6 jaar en is dan dus leerplichtig. Ik kreeg al een brief van Stadt Rees dat ik hem moest aanmelden op de basisschool. Met datum en tijd. Dat heb ik gedaan.
Maar intussen weet ik al dat hij eigenlijk nog een jaar zou moeten 'kleuteren' zoals dat in Nederland heet. Nog een jaar naar Kindergarten dus. Nou als je denkt dat je dat gewoon even aangeeft, dan heb je dat goed mis. Gemeld bij het inschrijvingsgesprek en het hoofd van de school zag dat ook wel aan zijn gedrag en mijn verhaal.
Maar mijn inzicht of motivatie zijn verder niet van belang. Na veel gezoek ben ik er achter gekomen dat het laatste woord hierin komt van de Jeugdarts in Kleve. Zij bepaalt of mijn pleegkind nog een jaar naar Kindergarten mag of dat hij naar de basisschool moet. En ik? Ik moet zorgen dat ik van zoveel mogelijk instanties een aanbeveling krijg dat dat echt nodig is. De kinderarts, de SPZ, de leidsters van de Kindergarten, het hoofd van de basisschool. Die allemaal heb ik nu ingeschakeld om te melden dat CC nog een jaar kind mag zijn. Dat dat emotioneel/sociaal echt nodig is voor hem.

Dat is nu allemaal geregeld, maar dan komt nog het probleem van de wet op de privacy. Moet ik er dus voor zorgen dat de persoon die de voogdij over de kinderen heeft de nodige handtekeningen zet. En hoe het nu verder gaat? Ik weet het niet. Moet ik zorgen dat alles bij die Jeugdarts komt of doet ieder zijn deel? Krijg ik een uitnodiging voor een gesprek of moet ik me melden. Niemand die het weet.

Ook de begeleidster van de pleegzorginstelling zegt het niet te weten, laat staan dat ze het voor me doet. Ze zou toch kunnen bellen naar die of gene. Als ze het echt niet weet.

Ik krijg het gevoel in het diepe te zijn gegooid zonder dat ze weten dat ik niet kan zwemmen.

Maar waarschijnlijk ben ik in NL ook vreselijk verwend, daar deed de begeleidster van de pleegzorg altijd alle administratieve rompslomp en en als andere instanties moeilijk deden ging zij er achteraan.

Met 5 Euro naar de kinderrommelmarkt

Wat is er leuker dan een rommelmarkt. Kijken of er nog wat bijzonders ligt voor een bijzonder prijsje.
Een leuke onderbreking in het weekend en ook de jongens vinden het leuk.
De laatste keer hadden we voor hen niets gekocht, omdat er domweg geen leuk speelgoed lag. Dat vonden ze niet leuk. Tijdens een wandeling zagen we dat er deze middag in Werth een kinderrommelmarkt was. Dus alleen speelgoed en kinderspullen. Dat geeft doorgaans een ander probleem, namelijk dat ze bij elk kraampje wel iets leuks en vooral groots zien liggen. Om teleurstellingen en gezeur te voorkomen, hebben we de jongens elk 5 Euro gegeven en een rugzak. Zelf weten wat je koopt en op = op.
Ze vonden het een superidee. Al snel kwamen ze er achter dat de grote dingen niet in aanmerking kwamen, wat gewoon geaccepteerd werd. Ze hebben bij verschillende kraampjes wat autootje, playmobil en een knuffel gekocht.
Blij met hun spullen gingen ze rustig mee naar huis.
Ik denk dat ik op het juiste idee gekomen ben.

Kinderarts/consultatiebureau in Duitsland

In Nederland ga je met je baby en jonge kinderen naar het consultatiebureau, maar Duitsland heeft een heel ander systeem. Daar ga je naar de kinderarts. Zowel voor de onderzoeken als de inentingen. Maar je kunt ook gaan als je kind ziek is.

Zodra een kind geboren is krijg je een geel boekje met voorop alle tijden dat je naar zo'n onderzoek moet. Ik zag in het boekje van Corné dat hij tussen juli en oktober naar de kinderarts moet voor de U9. Ik dacht dat het wettelijk niet verplicht is, maar als je niet komt of te laat belt voor een afspraak dan wordt dat gemeld aan Jugendamt.

Ik bel dus de kinderarts, krijg ik zo'n pinnige assistente aan de lijn, waarom ik niet eerder gebeld heb, want nu kan ik je pas een afspraak geven in februari. Dat is wel heel bizar, een half jaar verder.
Maar... geen nood. Ook de gewone huisarts mag de onderzoeken doen. Ik ben dus naar onze huisarts gegaan en heb beide kinderen laten inschrijven in zijn praktijk. En gevraagd of de dokter tijd had om de U9 te doen bij Corné. Ja hoor, donderdag 20 september.

Ben blij toe, want ik heb eigenlijk best wel vragen over zijn kortedarmsyndroom. Ik heb het geven van eten aan hem nu zo goed geregeld, dat hij vrijwel nooit meer spuugt en het mooiste: hij is in die maanden dat hij bij mij is al bijna 3 kilo aangekomen.